▄▀▄♥بے ستـــــاره♥▄▀▄

♥ مےترســــــم از آن دختـــرکِ شلوغ و پر هیآهـــو زنـــے تنهــــــآ و شکسته بآ سیگآرے در دســت بآقـے بمآندـ. . ♥

با فاطی رفته بودیم پارک تصمیم گرفتیم با دستامون  love درست کنیمنیشخند

ولی چون ما فقط 4 تا دس داشتیم عینک من مجبور شدم v و  e  رو با ی دستم درس کنمنیشخند

 

ی صحنه ناب

هه

این کفش اینجا چیکار میکنه؟؟؟؟؟مژه

 

لامپ آلاچیق پارکمونه ک لامپ ی بار مصرف بهش زدن

خخخخخخخخخ

 

نمازخونه پارکمون

مثه تونل وحشته!!

من نتونستم راستش کنمنیشخند

خودتون بچرخید ببینیدلبخند

 

اینم ی عسک خوشمل ک خودم گرفتممژه

 

این تو موزه 7 چنار چیکار میکنه آخه؟؟؟؟؟؟؟یول

معنی این چیه؟؟

طرف تو زمان ناصرالدین شاه  رو این دسگاهای سفالگری بچه میسازه

خخخخخخخنده

 

اینم آلاچیق 2 طبقه پارکمون ک طبقه بالاش 1 ساله قلفه

البته منو غزل ی بار از رو درش پریدیم رفتیم تو(عینه هو میمون)نیشخند

 

اینجام شمالهنیشخند

نوشته شده در سه‌شنبه ۱۳ تیر ۱۳٩۱ساعت ٤:۱٦ ‎ب.ظ توسط اکسی‍ژن گوگولی مگولی () |

مسافر کناری مدام خودش را رویم می اندازد، دستش را در جیبش می کند و در می آورد، من به شیشه چسبیده ام اما هر قدر جمع تر می شوم او گشادتر می شود. موقع پیاده شدن تمام عضلات بدنم از بس منقبض مانده اند درد می کنند... (تقصیر خودم بود باید جلو می نشستم.)مسافر صندلی پشت زانوهایش را در ستون فقراتم فرو می کند، یادم هست موقع سوار شدن قد چندانی هم نداشت، باید با یک چیزی محکم بکوبم توی سرش، چیزی دم دستم نیست احتمالاً فکر کرده خوشم آمده که حالا دستش را از کنار صندلی به سمت من می آورد... (تقصیر خودم بود باید با اتوبوس می آمدم.) اتوبوس پر است ایستاده ام و دستم روی میله هاست، اتوبوس زیاد هم شلوغ نیست و چشمان او هم نابینا به نظر نمی رسد ولی دستش را درست در 10 سانت از 100 سانت میله ای که من دستم را گذاشته ام می گذارد. با خودم می گویم ”چه تصادفی” و دستم را جابه جا می کنم اما تصادف مدام در طول میله اتفاق می افتد... (تقصیر خودم است باید این دو قدم راه را پیاده می آمدم.) پیاده رو آنقدر ها هم باریک نیست اما دوست دارد از منتها علیه سمت من عبور کند، به اندازه 8 نفر کنارش جا هست ولی با هم برخورد خواهیم کرد. کسی که باید جایش عوض کند، بایستد، جا خالی بدهد، راه بدهد و من هستم...(تقصیر خودم است باید با آژانس می آمدم.) راننده آژانس مدام از آینه نگام می کند و لبخند می زند. سرم را باید تا انتهای مسیر به زاویه 180 درجه به سمت شیشه بگیرم. مدام حرف میزند و از توی آینه منتظر جواب است. خودم را به نشنیدن می زنم. موقع پیاده شدن بس که گردنم را چرخانده ام دیگر صاف نمی شود. چشمانش به نظر سالم می آید اما بقیه پول را که می خواهد بدهد به جای اینکه در دستم بگذارد از آرنجم شروع می کند، البته من باید حواسم می بود و دستم را با دستش تنظیم می کردم. (تقصیر خودم است باید با ماشین شخصی می آمدم.)راننده پشتی تا می بیند خانم هستم دستش را روی بوق می گذارد، راه می دهم. نزدیک شیشه ماشین می ایستد نیشش باز است و دندانهای زردش از لبان سیاهش بیرون زده است. “خانم ماشین لباسشوئی نیست ها”. مسافرهای توی ماشین همه نیششان باز می شود. تا برسم هزار بار هزار تا حرف جدید می شنوم و مدام باید مواظب ماشینهایی که فرمانهایشان را به سمت من می چرخانند باشم. موقع رسیدن خسته هستم، اعصابم به کلی به هم ریخته است.

(تقصیر خودم است زن جماعت را چه به بیرون رفتن!!!)

نوشته شده در دوشنبه ۱٢ تیر ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ توسط اکسی‍ژن گوگولی مگولی () |